Over mij

Mijn verhaal begint in de topsport. Ik deed aan wielrennen en veldrijden op hoog niveau - totdat de ziekte van Pfeiffer roet in het eten gooide. Wat als tijdelijk voelde, sleepte aan. Ik kwam nooit meer echt terug op het niveau waar ik naartoe werkte.
Als jonge vrouw van twintig moest ik opnieuw beginnen.

Wat ik deed? Doorgaan. Een andere weg zoeken.

Op mijn drieëntwintigste stapte ik de coachingwereld in als TalentCoach in het wielrennen. Een wereld die destijds bijna volledig door mannen werd gedomineerd. Ik leerde er enorm veel - over presteren, over druk, over hoe mensen functioneren als er veel van hen wordt gevraagd. Maar ook over hoe makkelijk je jezelf kwijtraakt als doorgaan de norm is.

Ondertussen bouwde ik een leven op met mijn man - zelf ook wielrenner, destijds prof. Op mijn vijfentwintigste werd ik moeder van onze oudste. Twee en een half jaar later volgde nummer twee.
En omdat ik weer behoefte had aan beweging, stapte ik wat vaker de fiets op. Totdat ik merkte dat ik eigenlijk best weer fit was. twee

Waarom ga ik niet gewoon een wedstrijdje rijden?

Dat werd een heel seizoen veldrijden - met veel plezier, een paar podiumplaatsen, en een zoontje dat stralend naast me stond.

Toen kwam corona.

Mijn man stopte op het hoogste niveau en stortte zich met dezelfde drive op zijn volgende hoofdstuk. Ik runde het gezin - met twee temperamentvolle jongens, waarvan onze oudste ook hoogbegaafd bleek - werkte, studeerde en zorgde. Van buiten ging het prima.

Van binnen raakte ik steeds verder van mezelf af.

Tot mijn lichaam zei: stop.

Een burn-out. Thuis met twee jonge kinderen, en eigenlijk niet meer wetend wat ik met mezelf aanmoest.
En dan als verassing, bleek ik zwanger van onze derde. Ik voelde me beter. Ging weer werken. Dacht mijn draai wel weer gevonden te hebben.

Tot ik begin 2024 een nekhernia kreeg. En later in dat jaar ook ontdekte dat ik coeliakie heb - een auto-immuunziekte die betekent dat ik mijn leven lang glutenvrij moet eten. Klachten die er waarschijnlijk al jaren waren, maar die ik had leren negeren, wegverklaren of gewoon doorslikken.

Was dit dan eindelijk het moment dat me deed inzien dat het anders moest?

Ja.

Want terugkijkend had mijn lichaam al veel eerder signalen gegeven. De ziekte van Pfeiffer die maar aansleepte. De burn-out die ik min of meer doorspoelde met een zwangerschap. De vermoeidheid die ik steeds opnieuw wist te overstemmen. De coeliakie die jarenlang onopgemerkt bleef. Ik was er goed in geworden - te goed - om door te gaan.

Die periode veranderde niet alleen hoe ik naar mezelf keek. Het veranderde hoe ik naar anderen kijk.

Want ik weet nu van binnenuit hoe het voelt om te blijven functioneren terwijl je systeem allang signalen geeft. Hoe moeilijk het is om stil te staan als doorgaan zo vertrouwd voelt. Hoe je van buitenaf prima kunt lijken terwijl er van binnen iets langzaam uitgeput raakt.

En ik weet hoe anders het kan voelen als je eindelijk begrijpt wat er écht speelt.

Dat is wat ik voor andere vrouwen wil doen.